වරක් පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ මහාශිෂ්‍ය සංගමය විකල්ප සංගීත සැඳෑවක් පැවැත්වීය. එහිදී ගීතදේව, පියල්, ශාක්‍ය වැනි අය ගැයූ ගී නිසා මම ප‍්‍රීතියෙන් උන්මාද වී ගියෙමි. ප‍්‍රධාන ධාරාවේ ගතානුගතික කලාවට පමණක් සාමාන්‍යයෙන් ඉඩ ලැබෙන විශ්වවිද්‍යාලයක ශිෂ්‍ය සංගමයක් එවැනි ගීත කලාවකට ඉඩ දීම අසිරිමත් දසුනක් විය.

‘‘අත්තනෝමතික ආණ්ඩු… සියල්ල අනුගමනය කරන්නේ එකම තර්කනයකි’’ උම්බෙර්තෝ ඉකෝ (ප‍්‍රාග් සුසානය)

ආර්ථික හැලහැප්පිලි අස්සේ සංවර්ධනය පිළිබඳ දරා සිටි බලාපොරොත්තු කඩවීම්, සිංහල ජනයා අතරේ මහින්ද රාජපක්ෂට කලක් තිබූ යෝධ ජනප‍්‍රියත්වය තලා පොඩි කොට තිබේ. එහෙත් තවමත් යම් ජනප‍්‍රියත්වයක් නොනැසී පවතී.

ජීවිතය සෙවීම පහසු නොවේ. එය ට යහපත් සිහියත්, බුද්ධියත් අවශ්‍ය ය. යහපත් සිහිය, දැක්ම කෙනෙකු ගේ ඉරණම වෙත ඔසවා තබයි. ජීවිතය තුළ යමක් ඉතිරි කර තැබිය හැක්කේ කීයෙන් කී දෙනාට ද. කාලය ඒ තැබීම මිනිස් මතකයෙන් ඈත් නොකරයි. එය අත්නොහැර තබයි.

"අපි සමහරක් දෙනා විශ්වාස කරනවා වෙනස් කරන්න පුළුවන් කියා, ඉන්පසු සමහර වෙලාවට අපි ඇහැරෙනවා ඉන් පස්සේ අපට තේරෙනවා අපි පරාජයි කියා" ( හෙන්ට්‍රි බාතෙස් - ඩිටෑච්මන්ට් )

දැන් වැඩ කරන ජනතාව තුලිනුත් වැඩිවෙන ආර්ථික අමාරුකම් උඩ ආණ්ඩුවට විරුද්ධව හඬ නැඟෙන නිසා එය යට කිරීමට සිංහල බොදු යන අනන්‍යතා පෙරට ගන්නවා කියන අදහස බලවත් වෙලා තියනව.

රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව ඇමෙරිකාවට සිංහලෙන් තඩි බායි. ජනාධිපති ඔබාමාගේ පඹයින්ට පා පහරදී ගිනි තියයි. ඉංගිරිසියෙන් බැගෑපත් වෙයි. ඉල්ලීම් කරයි. අන්තිමේ දී සෑම රවුමක් අවසානයේ දීම මෙසේ කිය යි.

අපේ ගමේ හාමුදුරුවෝ අපවත් වූහ. උන්වන්සේ පඥ්ඥානන්ද නම් වූහ. එය සිදු වුණේ මීට දින කිහිපයකට ඉහතදීය. අද උන් වහන්සේගේ දේහය පිළිබඳව අවසාන කටයුතු සිදු කරනු ඇත. උන් වහන්සේ එතරම් මහළු නොවුවද හදිසියේ ඇති වූ රෝගී තත්වයක් හේතුවෙන් මරණයට පත් වූහ.

‘ෂින්ඞ්ලර්ස් ලිස්ට්’ චිත‍්‍රපටියේ එම දර්ශනය මා තුළ තියුණු බලපෑමක් ඇති කොට තිබුණි. ඇත්තෙන්ම එය මට මතක තිබුණේ නැත. එහෙත්, අදාළ මොහොතක් එළඹෙන තෙක්, එය මගේ මොළේ තන්තු අතරේ අප‍්‍රකටව සහ නිද්‍රාගතව සැඟ වී සිට ඇත.

පසු ගිය දා යාපනේ උදයන් පුවත්පත් කාර්යාලයට කඩාවැදුණු පිරිසක් එහි දේපළවලට ගිනි තබා විනාශ කළහ. සති දෙකක් වැනි කෙටි කාලයක් තුළ මේ පුවත්පතට එල්ල කළ දෙවැනි ප‍්‍රහාරය මෙයයි.

රෝහින්ගා Rohingya යනු මියන්මාරයේ රක්නී Rakhine නම් පලාතේ ජීවත්වන මුස්ලිම් ජන කොට්ඨාශයකි. රක්නී නම් පළාත සුළු ජාතියක් වන රෝහීන්ගා වැසියන් හා මහ ජාතිය වූ රක්නී බෞද්ධ ජනතාවගෙන් යුතු වන අතර එම පළාත මියන්මාරයට ඇදී ඇත්තේ ක්‍රි.ව 1700 තරම් ඈත කාලයේය. ඒ අනුව රෝහින්ගා වැසියන් මියන්මාරයේ රාජ්‍යයට අයත් වැසියන් වී ඇත.

තුන්මුල්ලේ පැවැත්වූ ඉටිපහන් සත්‍යක‍්‍රියාවේ මම නොසිටියෙමි. මන්ද යත්, මා සත්‍යක‍්‍රියාවන්ට සහභාගී නොවෙන බැවිනි. යම් හෙයකින් එවැන්නකට සහභාගී වෙතොත්, එය ලෝකයේ වෙනත් බොහෝ තැන්වල ජාතිවාදයට එරෙහි උද්ඝෝෂණ කෙරෙන්නා සේ, වමෙන් මෙහෙයවෙන(ලංකාවේදී නම් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සහ පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය වැනි) සත්‍යක‍්‍රියාවක් විය යුතුය.

‘‘ශ‍්‍රී ලාංකිකයන්ගෙන් බහුතරය, සාධාරණ සිතැ’ති, විනීත, ත්‍යාගශීලී පිරිසකි. මේ බහුතරය නිහඬව සිටිය යුතු නැත. රටේ නාමයෙන්, අන්තවාදීන්ට එරෙහිව නැගී සිට, හඬනැගිය යුතුය.’’ මෙවැනි අදහස් දුලබ නැත.

අවුරුදු දහසකට අධික කාලයක් මුස්ලිම් ජනතාව ලංකාවේ වාසය කොට ඇත. ඔවුන්, කඳුරට දෙමළ ප‍්‍රජාව මෙන් විශේෂ හේතුවක් මත, විශේෂිත ආකාරයකින් ලංකාවට ගෙන්වා, පාලක සැලැස්මකට අනුව නිශ්චිත කාල වකවානුවක පදිංචි කැරැවූවන්ගෙන් පැවත එන පිරිසක් නොවේ.

ශ්‍රී ලංකාව තුළ නව විප්ලවාදී දේශපාලන සංවිධානායක් බිහිකිරීමට අප උත්සාහ දැරුවේ ඇයිද යන්න කෙටියෙන් හෝ පැහැදිළි කිරීමක් සිදුකළ යුතුය යන්න මා හට හැගීගියේ මීට වසර ගණනාවකට ඉහතදී අප සිරගතව සිටි අවදියේදීය.

ඔවුන් වැළලෙන්නට ඇත්තේ කෙඳිරියකටවත් ඉඩක් නැතිව ය. මහා ඝනාන්ධකාරයේ විය යුතු ය. දැන් විසිපස් වසරකට පසු ඔව්හු මිහිමතට ආහ. හරියට පෙර නිමිති බලා කැරුණූ ආගමනයක් වැන්න. සළකුණක් හෝ නොතබා අතුරුදහන් වූ බවට ඉතිහාසයෙන් මැකී යනු ඇතැයි ඝාතකයින් සිතන්නට ඇති දෙවැනි ජවිපෙ පරම්පාරාව දැන් ශ‍්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන වගවීම පිළිබඳ කතිකාවතෙහි නව දෝංකාරයක් ලෙස මාතලෙන් මතුව තිබේ.